Nie wróciłam po to, żeby znowu się dopasować. Nie wróciłam po to, żeby udawać, że nic się nie stało.

Emigracja zabiera język. Zabiera poczucie przynależności. Zabiera pewność, kim jesteś.

A powrót? Czasem zabiera jeszcze więcej.

Wiem, jak to jest być obcą tam

— i obcą tutaj.
Wiem, jak smakuje wstyd, milczenie

i gaszenie własnego głosu, żeby „nie robić problemu”.

Mówię o tym wprost. O traumie migracyjnej. O wstydzie, który każe milczeć. O ksenomobbingu

i przemocy systemowej, które nie zostawiają śladów na ciele, ale zostawiają je w psychice.

Pracuję z kobietami, które chcą odzyskać sprawczość i tożsamość. Nie po to, by stać się silniejsze. Po to, by przestać czuć się winne za to, kim są.

Jeśli czujesz, że jesteś kobietą widmo — formalnie u siebie, emocjonalnie bezdomną — to jesteś we właściwym miejscu.

Tu nie musisz się tłumaczyć. Tu możesz odzyskać głos.